Exact een jaar geleden, kon ik tijdens een avondwandeling een
reisduif vangen. Nu ja, vangen, ... ze was verdwaald en was naast het
fietspad aan het scharrelen op zoek naar eten.
Als je zachtjes tegen een duif fluistert, is het niet al te moeilijk om ze op te
pakken ;-)
(We hebben enkele jaren prachtige witte pauwstaartjes gehad, dus het praten met duiven is me niet vreemd)
De duif van vorig jaar bracht op school een bezoekje aan de klassen van beide dochters en verscheen in mijn Art Journal.
Aan
de hand van het nummertje op de ring konden we traceren van wie en waar
ze was en ze werd uiteindelijk persoonlijk naar haar huis in Zoutleeuw
gebracht.
Groot was mijn verrassing toen ik vorige week op de stoep voor het huis een duif tegen kwam ... zou het kunnen ... ?
Ze werd zachtjes mijn handen in gefluisterd en bij thuiskomst van de meisjes zochten we op of het misschien dezelfde was.
Maar
nee, ... deze was van véél verder. Enkele sms'jes met de
eigenaar later en we wisten dat hij het toch te ver vond om ze op te
pikken.
De duif mocht de volgende dag na gegeten, gedronken en gerust te hebben weer de lucht in.
Ondertussen zijn we een weekje later en is het wel duidelijk dat ze niet meer weet hoe ze thuis moet geraken.
Elke ochtend komt ze haar buikje vol eten en de hele dag rondhangen op het dak van ons tuinhuis - om dan rond 18u weer te verdwijnen ...
Vandaag was ze er pas laat in de middag. En ik, ik was al ongerust, ...
